Hazin hazin esen seher yelleri
Hiç bülbül öter mi gül olmayınca
Her aşık dünyada murad alamaz
Yanıp ateşlere kül olmayınca
Aşık isen dost bağından nuş eyle
Arif ol daima gönül hoş eyle
Her an enginlere akıp coş eyle
Ummana vanlmaz sel olmayınca
Çatılmadan yerin göğün binası
Muallakta iki nura düş oldum
Birisi Muhammet birisi Ali
Labın-i kelamide bire düş oldum
O derya yüzünde gezdim bir zaman
Yoruldu kanadım dedim el aman
Erişti carıma bir ulu sultan
Şehin Şah bakışlı ere düş oldum
Adem ile balçık olup ezildim
Bir noktada dört burufe yazıldım
Ademe can olup Şile süzüldüm
Muhabbet şehrinde kare düş oldum
On dört yıl dolandım Pervane’likte
Sıdkı ismini buldum divanelikte
Sundular aşk meyin mestanelikte
Kırkların ceminde dar’a düş oldum
Ezdi aşkın şarabını boş etti
Birisi doldurdu biri nuş etti
İkisi bir derya olup cuş etti
Lal ü mercan inci dürre düş oldum
Açtı nıkabını ol ulu sultan
Yüzünde yeşil ben göründü nişan
Kaf u nun süresin okudum o an
Arş kürs binasından yare düş oldum
Mecnun olup Leyla için dolandım
Buldum mahhubumu inanıp kandım
Gılmanlar elinden hulle donandım
Dostun visalinde nare düş oldum
Sıtkı’ yam çok şükür didara erdim
Aşkın pazarında bak yola girdim
Gerçek ariflere çom meta verdim
Şimdi Hacı Bektaş pire düş oldum
On dört bin yıl gezdik pervanelikte
Sıdkı ismin duydum divanelikte
İçtim şerbetini mestanelikte
Kırkların ceminde dara düş oldum
Kırkların ceminde
Haydar Haydar Haydar Haydar
Haydar Haydar Haydar Haydar
Haydar dost dara düş oldum
Güruh-i Naci’ye özümü kattım
Adem sıfatında çok geldim gittim
Bülbül oldum firdevs bağında öttüm
Bir zaman gül için zara düş oldum
Bir zaman gül için
Haydar Haydar Haydar Haydar
Haydar Haydar Haydar Haydar
Haydar dost zara düş oldum
Gül yüzlü sevdiğim nemden incindin
Araya söz katan eldir efendim
Kul oldum kapına mürvete geldim
Göster cemalini güldür efendim
Dostun hünerleri gerçekler canı
Muhammet Ali’yle açtık dükkanı
Bahası biçilmez gerçek sultanı
O da bu asırda kuldur efendim
Kulun işi her an günah işlemek
Adettir fidanı kesip aşlamak
Bir mürvete yüz bin kan bağışlamak
Ta ezelden kadim yoldur efendim
Gönül gel seninle muhabbet edelim
Araya kimseyi alma sevdiğim
Ya benim kimim var kime yalvarayım
Kaldır kalbindeki karayı gönül
Solmazsa dünyada güzeller solmaz
Bu dünya fanidir kimseye kalmaz
Yalan dolan ile sofuluk olmaz
Mümin olan bekler ferahı gönül
Derviş Ali’m öğüt verir özüne
Gönül lutfeyledi kendi sözüne
Azrail konunca göğsün düzüne
Bekleme o zaman sırayı gönül